|
|
Ten
|
|
ده |
عنوان فارسي: |
|
2002
|
محصول سال: |
|
مستند ،
درام |
ژانر:
|
Abbas Kiarostami
|
به کارگرداني:
|
|
|
فيلم نامه:
|
|
|
با هنرمندي:
|
|
|
اين فيلم با نام هاي :- 10 (International: English title)(alternative spelling)
- Ten (France)
- Untitled Abbas Kiarostami 2002 (France)(working title)
نيز شناخته مي شود. |
|
|
|
|
94 دقیقه
|
زمان فیلم:
|
|
|
|
فکسون به علاقمندان اين فيلم، پيشنهاد ميکند:
|
|
|
|
|
|
|
|
امتياز: |
|
|
امتياز بدهید:
|
|
|
|
مفید ترین نظرات ارسال شده:
|
sinozit دوشنبه 2 فروردین 1389 18:18 |
| |
|
نکته ای که باورم نمی شه اینه که واقعا این افراد از حضور دوربین در ماشین مطلع بودند؟ فیلم خیلی واقعی جلوه می کنه مخصوصا وقتی افراد در ماشین تنها هستند..
یک سوال هم ذهنمو مثل خوره می خوره که اگر فیلم سازه دیگه ای بجز کیارستمیه بزرگ این فیلم و می ساخت اینقدر مورد توجه قرار می گرفت ؟ مخصوصا یک فرد گمنام. |
|
|
|
|
|
مشکل فیلم « ده » از آنجا آغاز می شود که کیارستمی در طول دو دهه فیلمسازی اش در سال های پس از انقلاب از آن پرهیز کرده بود. « ده » دومین فیلم کیارستمی پس از گزارش (1356) است که در آن زنان نقش محوری و مهم دارند. کل فیلم در داخل ماشین یک زن روانکاو که پسر نوجوانش نیز کنارش است می گذرد. چند زن وارد ماشــین زن روانـکـاو می شوند و شروع به بازگویی مشکلات خود می کنند. اداره نظارت و ارزشیابی صدور پروانه نمایش را منوط به حذف 30 دقیقه از فیلم کرده است. کیارستمی که قبلاً سر ممیزی چند نمای مختصر از فیلم « باد ما را خواهد برد» کوتاه نیامد؛ این بارنیز این کار را نکرد. به گفته کیارستمی با حذف نیم ساعت از « ده » عملاً فیلم تبدیل به یک فیلم کوتاه می شود و امکان نمایش آن را از بین می برد. « ده » مانند دیگر آثار کیارستمی در سراسر جهان به نمایش درآمده است و با استقبال مواجه شده است. این فیلم نیز مانند دیگر اثر کیارستمی « باد ما را خواهد برد » فاقد پروانه نمایش است. |
|
|
جدید ترین نظر ارسال شده:
|
Zelda سه شنبه 2 شهریور 1389 01:22 |
| |
|
احتمالاً قبول دارید که هر کارگردان استیل مربوط به خودش را دارد. به شخصه عقیده دارم که بسیاری از کارگردانان مولف هستند و مطمئناً عباس کیارستمی یکی از همین کارگردان های مولف است که همیشه تئوری هایش را در فیلم ها به کار میگیرد. او علاقه ی زیادی به جاده دارد و در همین راستا یک فیلم مستند 90 دقیقه ای هم به نام 10 روی 10 ساخته است و در این مستند به تشریح ویژگی های فیلم هایش و هدف های کارگردان در کار با میزانسن ها و امکاناتی که در اختیار دارد میپردازد. او دوربین را یک رابط میداند بین مخاطب و بازیگر، و علاقه ی ویژه ای هم به کلوز-آپ ها دارد. مستند دیگر عباس کیارستمی در خصوص جاده ها "جاده های کیارستمی" است که از کنار هم قرار گرفتن تصاویری تشکیل شده است که کیارستمی از جاده ها گرفته است، به همراه صحبت های ملودیک این کارگردان.
جاده برای چه هدفی ساخته شده؟ خود کیارستمی جاده را مصداق سرنوشت میداند که همواره مسافر هایی در خود دارد. اما چیزی که به زندگی انسان معنا میدهد ارتباطی است که او با همراهانش دارد، به همین دلیل همیشه مسافرهای جاده های کیارستمی همسفر هایی هم با خود دارد. شاید وجود این هسفر ها امری عادی باشد، اما کیارستمی همیشه همسفرهای فیلم هایش را از بین بهترین انتخاب ها برمیگزیند و تاکید زیادی روی آنها دارد؛ همانطور که ارکان اصلی "طعم گیلاس" را هم همسفرها تشکیل داده بودند. سرباز خام و بی تجربه ای که از صحبت های آقای بدیعی وحشت داشت یا طلبه ی جوانی که نه تنها صحبت های آقای بدیعی را درک نمیکرد، بلکه سعی داشت تمام سوالات بی جواب آقای بدیعی را با جمله "خودکشی گناه کبیره است" پاسخ دهد و جوابی برای پاسخ قانع کننده ی آقای بدیعی مبنی بر "زندگی ناشاد کردن گناهی بس بزرگ تر است" نداشت. یا آن پیرمرد با تجربه ی به قول معروف چهارفصل دیده ی "طعم گیلاس" که با صحبت هایش توانست تلنگری در آقای بدیعی پدید آورد.
"ده" حکایتی دیگر از مسافرت ایده های کیارستمی در فیلم نامه هایش است. در فیلم "ده" به موضوع مهمی پرداخته میشود که امروزه یکی از معضلات اصلی جامعه ی ما به حساب می رود. حقوق زنان و مشکلات آنها. مسافر اصلی "ده" یک زن روشن فکر است که به دلایل خاص خود از شوهرش جدا شده و پس از آن مجدداً به یک مرد دیگر ازدواج کرده است.
فیلم "ده" را میتوان به ده پرده تقسیم کرد و در هر کدام از این پرده ها زن راننده ی فیلم با یک همسفر همراه میشود. هر پرده از فیلم نمایانگر یک مشکل است. یک ایراد! یک ضعف و حتی یک عقب ماندگی. به عنوان مثال هنگامی که پیرزنی سوار ماشین میشود و میگوید که تمام دارایی اش را فروخته تا به سوریه (زیارت) برود و یا هنگامی که یک دختر خیابانی سوار ماشین میشود و از عشق ناکامش میگوید. اما مهمترین بخش های فیلم به قسمت هایی مربوط میشود که همسفر فیلم پسرٍ این زن است. پسر در سه پرده همسفر فیلم است. در پرده ی اول او از مادرش ناراحت است و به بحث با او میپردازد. در پرده ی دوم (زمانی که دیگر با پدرش زندگی میکند و برای زمان محدودی به نزد مادرش آمده) حاضر نیست یک بوسه ی کوچک هم به مادرش بدهد و در پرده ی سوم او حتی جواب سلام مادرش را هم نمیدهد. فیلم حاوی همسفرهای قابل تفکر دیگری هم هست. یک دختر جوان که دو پرده از فیلم را مال خود کرده. در پرده ی اول او از امامزاده بازگشته و دلیل رفتنش به این مکان را حاجت گرفتن برای رسیدن به یک پسر میداند، در حالی که عقیده دارد پسر با خودش کنار نیامده و در تضاد است(به وضوح مشخص است که این دختر خودش را گول میزند و به آمدن به امامزاده سعی دارد تنها خودش را آرام کند). در پرده ی دوم که با این دختر همراه میشوید او بیشتر شکسته شده است و به خاطر ازدواج پسر مورد علاقه اش به یک دختر دیگر شدیداً عذاب میکشد و حتی موهایش را هم تراشیده است!
از نکات جالب فیلم "ده" هنرنمایی بازیگرهایش است. با اینکه هیچکدام از بازیگرهای این فیلم مطرح نیستند اما از خود نمایشی به اجرا میگذارند که در تماشاگر توهم تماشای یک فیلم مستند القا میشود. ریتم فیلم هم در نوع خود جالب است. پرده های فیلم یکی پس از دیگری کوتاه تر میشوند و ریتم فیلم تند تر میشود. فیلم "ده" را میتوان مانند "شیرین" یکی از نامتداول ترین فیلم های سینمای ایران دانست که تنها با ذات و اسلیل شخصی مثل کیارستمی ساخته میشود. با این که تاثیر فیلم به هیچ وجه در حد "طعم گیلاس" نیست، اما مطمئنا "ده" یکی از بهترین فیلم های ایران در دهه ی گذشته است که متاسفانه جواز پخش در سینماهای ایران را از دست داد. |
|
|
|
نظرات: |
|
|
|
|
ارسال نظر: |
|
|
|
|
