خوب در اين فيلم بسيار بسيار خوب نشان داد كه عشق كاملآ از عقل جداست و تمام عشق مربوط به قلب انسان ميشه و انسان با قلبش عاشق ميشه البته اگر هنوز هم عشقي مونده باشه كه در اين فيلم بيشتر در مورد عشق حرف ميزد . البته حقيقت 21 گرم اينه كه هنسان زماني كه ميميره از زماني كه زنده است 21 گرم كمتر است و به نظر من اين 21 گرم مربوط به روح و جانه ما دارد و به طور استادانه اي عشق را به اين 21 گرم داده اند .

فيلم 21 يكي از فيلمهاي ساده اما جذاب از نظر من ميگم كه توي ملت ما هم چنين استعدادهاي وجود دارد كه دارن تباه ميشن ولي خيلي از سياست حرف نزانم خوبه اما در اين فيلم به طور بسيار استادانه اي يكي از اين استعدادها را نشان داد و نشان داد كه زندگي فراز و نشيب داره. فراز ان زماني كه مغرور نباشي و نشيب ان زماني كه مغرور بشي

براي هر كسي نوشتن در مورد فيلم مورد علاقه اش و معمولا نوشتن در مورد اونو مرتب به زمان ديگه اي موكول مي كنه . در مورد من هم همين مسئله پيش مي امد ولي بالاخره تصميم گرفتم در مورد اين فيلم بنويسم . فيلمي كه خيلي دوستش دارم برام عزيزه و هر از چندگاهي دلم براش تنگ مي شه و بسراغش ميرم و تكه هايي از اين شاهكار ناب سينمايي كه تك تك نماهاش يك شاهكار هنريه را مي بينم و ازش لذت مي برم .
داستان اين فيلم مانند ديگر اثار لئونه يك داستان تك خطي نيست و فيلم با تكيه بر روابط كاراكترها و حوادث پي در پي پيش مي رود و اگر بخواهم خلاصه اي از داستان فيلم را تعريف كنم بخشي از لذت ديدن فيلم را براي كساني كه هنوز موفق به ديدن فيلم نشده اند را از بين خواهم برد.داستان و انگيزه ي كاراكترها به صورت تدريجي فاش مي شود براي مثال ما در در اواخر فيلم مي فهميم كه هارمونيكا چرا فرانك را تعقيب ميكند.در نوشتن فيلمنامه علاوه بر سرجيو دوناتي كه همكار ثابت لئونه در تمام وسترن هايش بود برناردو برتولوچي و داريو ارجنتو كه بعدها از بزرگ ترين كارگردانان سينماي ايتاليا شدند با لئونه همكاري داشتند.
فيلم چهار شخصيت اصلي دارد : يك زن و سه مرد.نقش زن را كلوديا كارديناله و سه شخصيت اصلي مرد را چارلز برانسون ,هنري فوندا و جيسون روباردز بازي مي كنند كه هر چهار نفر بهترين بازي عمرشان را در اين فيلم انجام دادند. چارلز برانسون نقش مرد بي نام و نشاني را دارد كه بسيار كم سخن مي گويد و سازدهني بر گردن دارد و هر از چند گاهي ان را مي نوازد و ما راز اين سازدهني زدن او را در يك فلاش بك يگانه در تاريخ سينما در ميانه ي دوئل پاياني فيلم متوجه مي شويم . هنري فوندا كه در تمامي دوران بازيگرش نقش مثبت داشت(خصوصا هفت تيركشهاي جوانمرد در وسترن هاي امريكايي) براي اولين و اخرين بار در اين فيلم نقش منفي را بر عهده داشت او در اين فيلم حتي بر روي يك بچه اسلحه مي كشد.او اين نقش را بهترين نقشش مي دانست و وقتي راد استايگر (كه بازي در سرتو بدزد رفيق بهش پيشنهاد شده بود) از او در مورد لئونه سوال كرد فوندا در جواب به او گفت : او بزرگترين كارگرداني است كه تا بحال با او كار كرده ام .و اين در حاليست كه فوندا با هيچكاك و جان فورد هم كار كرده بود و اين خود دليل ديگري بر اينست كه سرجيو لئونه بزرگترين كارگردان تاريخ سينماست.بازي كلوديا كارديناله بهترين بازيست كه تا بحال از يك بازيگر زن ديده ام.جيسون روباردز هم در نقش يك شخصيت پرتناقض كه هم خشنه هم مهربان هم عصبيه هم ارام هم خلافكاره و هم مردي قابل اعتماد يكي از درخشان ترين نقش افريني هاي تاريخ سينما را رغم زده است.
در زمينه ي تكنيكي اين فيلم بزرگترين دستاورد بشر در زمينه ي حركت دوربين , خلق ميزانسن هاي پيچيده و استفاده از صدا در سينماست.فيلمبرداري فيلم كه توسط تونينو دلي كولي انجام شده بهترين فيلمبرداري در تاريخ سينماست . بهترين حركات دوربين را در اين فيلم شاهد هستيم.تمام فيلم طوري فيلمبرداري شده كه انگار نقطه ي اوج فيلم است .معمولا فيلمسازان بزرگ در بهترين اثارشان يكي دوتا از اين نقطه اوجهاي سينمايي دارند ولي اين فيلم تماما به اين شكل فيلمبرداري شده است.بيشتر حركات دوربين ابتدا ارام بوده و ناگهان سرعتشان تند مي شود و حالتي شعرگونه و تغزلي دارند . فيلم مملو از حركات دوربين برانگيزنده , قاب بندي هايي چون تابلوهاي نقاشي و استفاده درخشان از زوم مي باشد اين فيلم را مي توان سمفوني فيلمبرداري نام نهاد.
تدوين فيلم يك كلاس درس براي علاقه مندان به تدوين مي باشد با نمونه هايي چون قطع شليك اسلحه رو به دوربين به سوت قطار از روبرو و بسياري قطع هاي استادانه ي ديگر كه نمي گم تا موقع تماشاي فيلم سورپريز بشيد.استفاده از صدا خصوصا در سكانس مشهور افتتاحيه فيلم به نقطه اوجي دست نيافتني در تاريخ سينما مي رسد.
موسيقي شاهكار اين فيلم يكي از برترين كارهاي انيوموريكونه مي باشد با استفاده از گيتار الكترونيك , سازدهني و تلفيقي از نوعي موسيقي دلهره اور و موسيقي اپراگونه كيفيتي منحصر به فرد به فيلم بخشيده است. موسيقي فيلم قبل از ساخت فيلم ساخته شده و سرجيو لئونه موسيقي فيلم را در سر صحنه ي فيلمبرداري با صداي بلند پخش مي كرد تا هم بازيگرها بهتر حس بگيرند و هم حركاتشان با موسيقي فيلم كاملا هماهنگ شود .به جرات مي توان گفت هيچ فيلمي به اندازه ي روزي روزگاري در غرب , موسيقي با تصوير هماهنگ نيست . حتي پلك زدن بازيگرها (در سكانس اشنايي هارمونيكا با شايان ) هم با موسقي هماهنگ است و همين طور حركات دوربين وتدوين كه براي مثال در سكانس دوئل وقتي صداي گيتار سه بار به صدا در مي ايد بار هر بار صداي ضربه ي گيتار نما به نماي ديگر قطع مي شود و پس از اين سه ضرب گيتار كه موسيقي رهايي بخشي نواخته مي شود دوربين با حركتي نيم دايره اي به سمت بالا مي رود.
روزي روزگاري در غرب جزو فيلم هاي مورد علاقه تعدادي از كارگردانان بزرگ سينما بوده و هست از جمله مارتين اسكورسيزي, استنلي كوبريك ,استيون اسپيلبرگ را مي توان نام برد و همين طور كارگردانان جديدتري چون رابرت رودريگوئز , گور وربينسكي ,جان كارپنترو...
وقتي براي بازي در روزي روزگاري در امريكا به رابرت دنيرو پيشنهاد شد او از دوستش مارتين اسكورسيزي در مورد لئونه اطلاعات خواست , اسكورسيزي نسخه اي از اين فيلم را به او نشان داد و دنيرو را مجذوب هنر لئونه ساخت . خدا را شكر كه اين فيلم در ليست 250 فيلم برتر سايت imdbرتبه ي بالايي دارد( 17ام تا قبل از نوشتن اين مطلب)را دارا مي باشد و اين نشان مي دهد كه هنوز اين قطعه ي ناب هنري فراموش نشده است.در اخر مي خواهم اين مطلب را با نام يكي از كتاب هايي كه درباره ي لئونه نوشته شده است و حق مطلب را درباره ي او ادا مي كند پايان ببرم . نام اين كتاب است:
سرجيو لئونه : سينما سينما سينما