كمدي تربن پاياني بود كه تا حالا تو عمرم ديده بودم
جيم جارموش فوق العاده بود. مثل هميشه .
اي كاش ميشد جاشو با خدا عوض كنه .

يكي از ساختار شكن ترين انيميشن هاي حال حاضر... فوق العاده جذاب با صحنه هاي سادومازوخيست كه فيلم هاي مزخرفي مثل اره و ... بايد جلوش لنگ بندازن

فیلم ترکیبیه از استایل بصری,ضرباهنگ کند لانگ تیکهای زیاد تارکوفسکی(که شاید معمولش 10 دقیقه باشه) با وحشت و نگرانی اگزیستانسیالیستیه برگمان که به حد نهایت رسیده. البته از نظر ساختاری بنظرم بیشترین شباهت رو با راشومون شاید داشته باشه.تو کار کوروساوا اتفاقات با پرسپکتیو سابجکتیو کاراکترها برای بیننده بازگو می شه. تو کار تار اتفاقاتی که در فیلم رخ می ده بصورت آبجکتیو به بیننده نشون داده می شه و هر کدوم از کاراکترها اتفاقات رو برای خودشون (بد)برداشت می کنن. قدرت فیلم در نوع روایتشه که شباهت زیادی با سمفونی داره. نمی شه گفت فیلم دارای یجور پسا روایت سینماییه یا اصلا روایتی درکار نیست بلکه دارای فرم جدیدی از روایته. شاید در مقایسه با روایت متعارف در طول فیلم اتفاقات کمی رخ می ده اما عمق شناسایی این اتفاقات بی نظیره.
فیلم رو بیشتر باید به عنوان رمانی بصری دید تا فقط فیلم با فرمول متعارف. شاید خیلیا بخاطر مدت زمان 7 ساعته اش سرخورده بشن و احساس کنن وقتی کاری که شاید دو ساعت هم براش کافی باشه در 7 ساعت ساخته شه شکست بزرگی در فیلمنامه و فرم فیلمه. ولی بنظر من خیلی از فیلمای کوتاه شاید تو 20 دقیقه حرفشونو بزنن پس آیا این باعث می شه فیلمهای با مدت زمان عادی در فرم و فیلمنامشون شکست خورده باشن...تار قبلا Damnation رو که شباهتهای روشنی هم بنظرم با این کارش داره با مدت زمان استاندارد ساخته اما در تانگوی شیطان حذف بسیاری از سکانسهایی که ارتباطی با روایت/کاراکتر ندارن مثه شروع فیلم مسلما به ریتم, پیچیدگی و عناصر زیباشناسانه فیلم لطمه می زنه(به غیر از اینکه سکانس ابتدایی فیلم و کلا همه حیواناتی که در فیلم نشون داده میشن حالت سمبلیک دارن)
استایل تار که معمولا سکانسهای وسیعی نمایش داده می شه و بعد به جزئیات می پردازه به همراه ریتم فیلم باعث می شه بیننده دنیای فیلم رو کاملا بشناسه و احساسات بیننده هم معمولا در طول لانگ تیک ها شکل می گیره که با کم کردنشون کاملا از بین می ره. نمی شه گفت فیلم کمتر به کانتنت و کاراکترهاش می پردازه فقط نوع معرفیشون متفاوته. برعکس سبک تیپیکال فیلمسازی که پلات پوینتها روایت کاراکترهای اصلی رو جلو می برن تار بیشتر به صمیمی کردن روایت با aesthetics خاص خودش علاقه منده. البته نمی شه گفت فیلم بی نقصه. مدت بعضی سکانسها چندان در خدمت فیلم نیست و حتی برای من که به aesthetics اهمیت زیادی می دم تا حدی خسته کننده می شه.
تو فیلمایی که دیده بودم فقط دو فیلم بنظرم استفاده بنیادی از زمان کردن. اسکله مارکر و آینه تارکوفسکی. تانگوی شیطان هم بهشون اضافه شد.